Happy Birthday Friend "Ann"

ငယ္ငယ္က ရဖူးတဲ႔ကဗ်ာေလး ေမ႔သြားမွာ စိုးလို႔ ၿပန္ေရးၾကည္႕တာ။

မမ ၀၀ ထထ က
အက ပထမ
ကပါ ကပါ မမရာ
ညည လ သာသာ
ညအခါ ငါစာရ
မမ ၀၀ "အမ္း" ထက။

သူငယ္ခ်င္းၾကီး အထီးက်န္ တစ္ကိုယ္တည္းဘ၀ ကေန အၿမန္ဆံုးကၽြတ္လြတ္ပါေစ။

အမုန္းဆံုး တစ္

မုန္းတယ္... နင္႔ကိုငါမုန္းတယ္...။
ရွိသမွ်ငါ႔အခ်ိန္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ...နင္ကေနအကုန္ယူထားေတာ႔ ။ငါလုပ္ခ်င္တဲ႔စိတ္ကူးေတြအကုန္လံုး ။ အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏိုင္။ မိုးလင္းမိုးခ်ဴပ္နင္နဲ႔ဘဲအခ်ိန္ကုန္ေနရေတာ႔ ၾကာလာေတာ႔ ျငီးေငြလာတာေပါ႔။
ငါကိုက မျပတ္သားတာဘာ..။ နင္နဲ႔မွ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း သတ္သတ္မွတ္မွတ္မေနႏိုင္တာ။ သူ႔စည္းသူကမ္းေလးနဲ႔
ဆို ငါကိုယ္တိုင္ကိုက နင္႔ကိုအခြင္႔အေရးေတြေပးေပးျပီး။ ရံုးအားရက္ေလး မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ မ်က္ႏွာဘဲသစ္ရေသး ..။
ႈနင္႔ကိုငါစႏွုတ္ဆက္ရတာဘဲမဟုတ္လား။ နင္ကေတာ႔ ခပ္တည္တည္ခ်ည္း. ဟုတ္ပါတယ္။ ငါကိုက မျပတ္ႏိုင္တာ..။
အခုလဲ နင္႔ရဲ႔ လႊမ္းမိုးမွဳ႔ေအာက္မွာ ငါသည္စာေတြေရးေနရျပန္ျပီ...။ ငါမုန္းတယ္ နင္႔ကိုမုန္းတယ္...။ ျပတ္သားႏိုင္ဖို႔မၾကိဳးစား ႏိုင္ေသးေပမယ္႔ သိသိၾကီးနဲ႔ကို ငါနင္႔ကိုမုန္းေနတယ္....။

(ကြ်န္ေတာ္အသံုးျပဳေနရေသာ .. ရံုးႏွင္႔အိမ္မွကြန္ပ်ဴတာမ်ားကိုရည္စူးပါသည္)။

လြမ္းမိတဲ႔ သၾကႍန္

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ ႔ ႔ ႔ ႔

ဘာေတြလုပ္ေနလဲ။ ေနာက္တစ္ပါတ္ဆို သၾကႍန္ေရာက္ၿပီကြ။ ၂၀၀၄ သၾကႍန္ကိုမွတ္မိေသးလား။ လူစံုတက္စံု ကဲခဲ႔ၾကတာ။ ဖိုးၿပည္႕၊လပ္ကီး၊ေဂ်ာ္ၾကီး၊အာကာ၊ေအာင္ကို၊ၿငိမ္းခ်မ္း၊၀ထ၊ၿပဲၾကီး၊မိႏိုင္၊ငါ လူစံုပဲ။ မိန္းကေလးေတြ ဘယ္သူပါလဲေတာ႔ မေရးေတာ႔ဘူး။ ေရွာ႔ရွိတယ္။ လပ္ကီး မင္းအေၾကာင္းေတြ မေရးေတာ႔ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက မင္းတအားေပ်ာ္ေနတယ္။ ငါကေတာ႔ ဘလက္ေတြ နိေသာက္မိလို႔ မူးတာမွတ္မိတယ္။ အာကာကေတာ႔ သီခ်င္းေတြပဲဆိုေနတာ။ မိႏိုင္ေလးလဲ သနားပါတယ္။ ကိုလတ္ကေတာ႔ လူဆိုး။ ေနာက္ဆံုးေန႔မွလည္းလိုက္ေသး တအားလဲဆိုးေသး။ ဖိုးၿပည္႕ မင္းကေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္းေသာက္ေတာ္ဗူးရယ္နဲ႔ အိုမကြာေပါ႔။ ေနာက္ဆံုးေန႔ ကားေပၚမွာဆိုတဲ႔ သီခ်င္းက ငါ႔သမီး လွ်ာထြက္ေနတယ္။ အဲဒီႏွစ္ကေတာ႔ တကယ္ကို ဘ၀မွာ အမွတ္တရပါ။
၂၀၀၂ လား ၂၀၀၃ လား မသိဘူး။ လပ္ကီး မင္း ဆည္ေၿမာင္းက လူၾကီးရယ္၊ အင္ဂ်င္နီယာၾကီးေတြရယ္ကို သၾကႍန္မွာတင္တဲ႔ ဇယ္ေၾကြးေတြ ဘယ္ေတာ႔ ဆပ္မွာလဲ။ (ဘာေၾကးေတာက္တာလဲ မွတ္မိတယ္ေနာ္။) ထန္းေရေတြနဲ႔ အပက္ခံရတာလဲ မွတ္မိပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေန႔လား ဦးရဲၾကီးဆိုင္မွာ ေလးေယာက္ထဲၾကိတ္ပုန္းေသာက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ငါမွတ္မိတာရွိေသးတယ္။ ဖိုးၿပည္႕ေရ မင္းခြင္႔ၿပဳရင္ ေရးခ်င္တယ္။ ခြင္႔ၿပဳမွာလား။
၂၀၀၅ ကေတာ႔ သိပ္မေပ်ာ္သလားလို႔။ လပ္ကီးကလည္းမရွိ။ အသည္းၾကီးနဲ႔ တီးသြားၿပီး စိတ္အပန္းေၿဖခဲ႔ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးေန႔ေတာ႔ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ခ်စ္သူေလးကို မ႑ပ္မွာသြားၿပီးေရေလာင္းရလို႕။
၂၀၀၆ ကေတာ႔ ကတုံးေတြ ကဲတဲ႔ႏွစ္။ ခ်စ္သူေလးနဲ႔ အတူတူ ေရပက္တဲ႔ႏွစ္။ ဂ်ာနယ္ကိုယ္ေတာ္ ရဲ႕ ဦးထုပ္ေလး ေပ်ာက္တဲ႔ႏွစ္။ စပြန္ဆာ အန္ကယ္ၾကီးလဲ ေက်းဇူူးပါ လို႔ မေမ႔မေလ်ာ႔ ေၿပာပါရေစ။ အဲဒီႏွစ္က ေရပက္မသြားခင္ ဟိုးအေနာက္ႏိုင္ငံက သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းလွမ္းဆက္တယ္။ လပ္ကီးေပါ႔။ ဘာေၿပာလဲဆိုေတာ႔ ႔ ႔ ႔ ႔ ႔ ။ (သိခ်င္သူမ်ား တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ဖုန္းဆက္ေမးၿမန္းႏိုင္ပါသည္။)
ႏွစ္သစ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ လႊတ္ ေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစ။